Θα σου τα πω απο δω , γιατι να στα πω σταληθεια , δεν προκειται. Οχι, ουτε μηνυμα, ουτε καν στατους δεν θα χαραμισω. Δεν θελω να γινει διαλογος, δεν θελω να σου δωσω το δικαιωμα να μου απαντησεις, δεν με νοιαζει τι θα πεις. Θελω απλα να τα βγαλω απο μεσα μου, να μην τα σκεφτομαι, να τα πω και να ηρεμησω καπως.

Ηρθες σαν σωτηρας στην αδεια συναισθηματικη ζωη μου, σιφουνας, εταζες τα παντα. εγω μαγκωμενη, εσυ εταζες ζωες μαζι, συναισθημα , ερωτες, λουλουδια , φαγητα, ποτα! Ολα ηταν τελεια.

Ειχες πει ο ερωτας μου για σενα ειναι πολυ ωριμος, Και το μυαλο μου και η καρδια μου και το σωμα μου ειναι εδω! ΧΑ. τωρα που το σκεφτομαι δεν εχω ξανακουσει στην ζωη μου μεγαλυτερο ψεμμα!

εγω σιγα σιγα αφεθηκα, αλλα το παραμυθι που υφαινες συνεχιζε. Μεχρι που αποφασισες να δεις ποσο καλα το ειχες παιξει το παιχνιδι και αρχισες τα τεστακια και τους υπουλους εκβιασμους και τις κρυμμενες προσβολες.

Μια ειχα παραπανω κιλα αλλα μαγαπουσες ετσι οπως ημουν , την αλλη ημουν περασμενα τα τριαντα αλλα ευτυχως δεν μου φαινοταν και στην τελικη η γυναικα πρεπει να διατηρειται. Την αλλη παλι μιλουσα πολυ , βεβαια οταν τραβουσες τα ζορια σου και σε στηριζα, δεν σε πειραζε που μιλουσα.

τοτε ηταν καλα. Οταν δεν ειχες αυτοκινητο και γυρνουσαμε με το δικο μου, τοτε ελεγες που θα παει θα ερθει οκαιρος που θα σου το ξεπληρωσω .... και μου το ξεπληρωσες καλα.

σιγα σιγα σε ενοχλουσαν ολα. εγω ομως σε ειχα αγαπησει.γιατι ρωτουσες, ουτε εσυ ο ιδιος το πιστευες, ειχε λιγη αυτογνωσια . απο την εμπειρια και μονο ηξερες πως σου πεφτα πολυ. σταματησες να το θεωρεις πλεονεκτημα οταν το πολυ το δικο μου ζητησε λιγο και απο σενα.

Σε επνιγα. Γιατι αραγε? Ποτε δεν σου ειπα τι να κανεις,τι να μην κανεις, απλα εβλεπες στα ματια μου την σιωπηλη αποδοχη της βλακειας σου και αυτο σε εκνευριζε ακομα παραπανω. Ηθελες να γινει καυγας για να εξιλεωθεις, ηθελες χαζους εγωισμους και τρομερες συγκινησεις για να γεμισεις το κενο σου.

Καποια στιγμη εφτασαν τα πραγματικα δυσκολα. Ημουν εκει. Ησουν ενα γατακι μεσα στα χερια μου και σε προσεξα σαν τα ματια μου. Που να ξερα οτι θα γινοσουν φιδι κολοβο μολις εβγαινες στην επιφανια απο το βαθος της κρισης που περασαμε.


Απομακρος, αδιαφορος, νευρικος, αγενης. Εδειξες ολο το μεγαλειο της ψυχης σου, ολες τις πτυχες της τοσο βαθιας προσωπικοτητας σου, ολο το ηθος του τοσο καλα φτιαγμενου χαρακτηρα σου...

Με εσωσες απο ενα καρκινο της στασιμοτητας. Ηρθες και αναπνευσα. Αλλα ησουν τοξικος, οπως τα φαρμακα για τον καρκινο. Ειχες πολλες παρενεργειες. Ευτυχως ο θεος μαγαπαει . ευτυχως εφυγες απο μονος σου.

Και μαντεψε συνερχομαι. και ειμαι καλυτερα απο ποτε. Σε ευχαριστω. Ησουν δηλητηριο αλλα με εκανες καλα.

κριμα μονο που εσυ εχασες το καλυτερο πραγμα που ειχες ποτε στην ζωη σου. σου ευχομαι να μην το καταλαβεις ποτε.