Μου λειπεις. Σημερα δεν σου μιλησα. Μου λειπεις. Το μυαλο μου φτιαχνει εικονες, που μπορει να εσαι, τι μπορει να κανεις. Μου λειπεις.

Μαλλον εχεις πολλα να κανεις, οχι σαν εμενα, κολλημενη εδω μπας και σε βρω. Ομως μου λειπεις. Σαν μαγνητης με τραβαει να μεινω εδω μπας και προλαβω εστω μια κουβεντα σου να δω, μια στιγμη , να νομιζω οτι εισαι εδω διπλα μου.

Τι παραισθηση θεε μου. Μα μου λειπεις.  Ηρθε η ωρα για υπνο. Σε ειδα τοσο λιγο οσο ησουν εδω, σχεδον δεν σου εδωσα σημασια. Ειχα πολυ πιο σημαντικα πραγματα να κανω και ησουν ενα αξεσουαρ για μενα , περιττο, απλα ευχαριστο.

Μαλλον ακομα περπατουσα μηχανικα τοτε με το μυαλο που ειχα διαμορφωσει για να αντεχω την κενη και βαρετη ζωη μου. Το ενιωσα το σκιρτημα οταν σε πρωτοειδα, μου εκανες εντυπωση, κατι μιλησε μεσα στην καρδια μου. Ηταν ολα ομως υπο τον ελεγχο μου. Το ενιωσα ξανα το σκιρτημα οταν μου ειπες οτι ειμαι ωραια, δεν θυμαμαι ακριβως και ενιωσα τα ματια σου επανω μου φευγαλεα να με παρατηρουν. Ενιωσα το κοπλιμεντο μα τιποτα παραπανω. Ενιωσα τον αερα της χημειας, μα ως εκει. Οταν καθισαμε να μιλησουμε , ενιωσα την χημεια , μα δεν της εδωσα σημασια γιατι οπως ξαναειπα ειχα πιο σημαντικα πραγματα να κανω. Και ημουν τοσο ανετη ολο το βραδυ, χορευα, γελουσα, μιλουσα, αδιαφορουσα γιατι πραγματικα δεν με ενοιαζε να σου δωσω σημασια.

Μου εκανε εντυπωση οτι ησουν παιχτης , και μαλιστα καλος. Δεν πιστευα οτι θα γινω ποτε το παιχνιδι. Και η αληθεια ειναι οτι δεν εγινα παρα μονο μεσα στο μυαλο μου.... Δεν νομιζω οτι παιζεις μαζι μου. Πιστευω οτι δεν εχω τοση σημασια για σενα. Για σενα εχω διατηρησει την ελαχιστη σημασια που ειχες εσυ για μενα οταν ησουν εδω.

Την ωρα που θα επρεπε να σε αποχαιρετησω , κυνηγουσα τον σκυλο. Τραγικο. Ομως η  αληθεια ειναι οτι δεν μπορουσα να σε χαιρετησω. Ειχε πολυ φορτιση η ατμοσφαιρα και ενιωσα την αμηχανια σου, αν οντως την ενιωσες η απλα προβαλα επανω σου την δικη μου αμηχανια. Ποτε δεν ημουν καλη στους αποχαιρετισμους.

Και πανω απο ολα , ολα επρεπε να γινουν φυσιολογικα. Για να μην καταλαβει κανεις τιποτα. Γιαυτο μαλλον δεν καταλαβες ουτε κι εσυ. Λες να καταλαβες? Δεν ξερω. κι εφυγες.

Δεν περιμενες να σε ψαξω. Στο μυαλο σου το εκλεισες και εβαλες την ταμπελιτσα "ληξαν" . Ενδιαφερον, ισως, αλλα ληξαν. Και κυριως αλλουνου. Και φιλου μου. Εισαι λογικος ειπες. Για σενα αυτο σφραγισε τα παντα. Σφραγισε το τι μπορει να γινει και το τι δεν πρεπει να γινει και το θεμα εκλεισε και μπηκε σε ενα συρταρι και ξεχαστηκε. Δεν θυμασαι ουτε καν που ειναι.

Και ερχομαι εγω και σε ξαναβρισκω και με διαφορες προφασεις σου μιαλω με τις ωρες. Τις πιστευεις? Αν τις πιστευεις , τοτε σου φερομαι ασχημα. Σου φερομαι με ανειλικρινεια. Σε χρησιμοποιω για να σε νιωθω διπλα μου γιατι σε θελω τοσο πολυ. Αυτο ειναι ασχημο. Και θα σε πληγωσω αν σου πω την αληθεια.

Ομως υπαρχει η περιπτωση να εισαι οντως παιχτης και να διαβαζεις πισω απο τα γραμματα και να καταλαβαινεις πως ολα αυτα ειναι μια προφαση για να μιλαμε, για να απολαμβανουμε με ασφαλεια , χωρις να κανουμε τιποτα κακο, ο ενας την παρεα του αλλου. Για να διατηρουμε μεσα στα λογικα ορια που εχεις θεσει αυτο το παραλογο που νιωθουμε. Αραγε το νιωθουμε η το νιωθω μονο εγω?

Δειχνεις να εχεις εντελως τον ελεγχο της καταστασης. Και εγω δειχνω κατι τετοιο. Ομως η ψυχη μου το ξερει ποσο προσπαθω να μην χαλασω ολα αυτα που υποκρινομαι οτι υπαρχουν.Και βεβαια κατι τετοιο δεν εχει συνεχεια γιατι θα παψουν οι προφασεις και το πραγμα θα κουρασει.

Ισως πρεπει να μιλησω ειλικρινα , μα και παλι η αποσταση μεταξυ μας απαγορευει καθε ειδους κατασταση. Ειναι μια κατασταση χωρις πραγματικη λυση, μια φαντασιακη κατασταση που δυστυχως θα μεινει μονο εκει, στην φαντασια μου. Γιατι λοιπον να το χαλασω και να σου ομολογησω τι νιωθω?
Για να με απορριψεις? Για να μοτ πεις οτι δεν γινεται? Για να ψυχρανθουμε? Για να κοψω καθε ελπιδα αν ειχα εστω και μια , να βρεθουμε καποτε φιλικα? Ομως εχω τοσους φιλους, τι να τον κανω ακομα εναν?

Αστειο. Αφου δεν εισαι φιλος. Πρεπει να σου μιλησω. Πρεπει να ξερεις. Ομως θα με απορριψεις.Και μετα θα νιωσουμε και οι δυο ασχημα.Ομως μου λειπεις. Αν με απορριψεις, αυτη η ιστορια θα τελειωσει. Δεν θα εχει  νοημα να περιμενω, να μιλαω , να γελαω, να σκεφτομαι υπονοουμενα.
Θα χαλαστω.Ομως και τωρα χαλιεμαι γιατι μου λειπεις.

Και τωρα εχω ελπιδες, περιμενω μια συνεχεια που δεν θα υπαρξει. Αν δεν ομολογησω αυτο που νιωθω, η θα πρεπει να σιγοψηθω περιμενοντας λιγο λιγο να ξεκοψουμε , πραγμα που δεν το αντεχει κανεις στον ερωτα, η θα πρεπει να βαλω μπροστα τον εγωισμο μου και να κανω εγω το πρωτο βημα να τελειωσω την επικοινωνια μας.

Αυτο που νιωθω  δεν δεχεται μεσες λυσεις. Θα προτιμουσα να ημουν εγω αυτη  που θα ακουγε αυτα που θελω να πω. Αλλα κατι τετοιο θα μου εβαζε το διλημμα να τα κανω πραγματικοτητα. Οποτε απλα μπορω να τα πω, γνωριζοντας με σιγουρια οτι δεν θα γινει τιποτα και απλα θα τα βγαλω απο μεσα μου.

Και αν το μετανιωσω, αν καταλαβω πως το συναισθημα αυττο δεν ηταν παρα μια φουσκα, και αυριο μεθαυριο ντρεπομαι για αυτα που ειπα? Ωραια ειναι να βαυκαλιζεσαι, να λες μου λειπεις, σε θελω, να νιωθεις ερωτευμενη. Θα ειναι δυσκολο οταν θα νιωθω απογοητευμενη,επικυνδινη για σενα και θα με απορριπτεις και θα με αγνοεις επιδεικτικα για να μην μου δωσεις δικαιωμα. Ισως σε μισησω, ισως απλα νευριασω.


Οσο το σκεφτομαι, καταληγω οτι πρεπει να μιλησω. Το συντομοτερον δυνατον. Και οποιον παρει ο χαρος. Αυτο ενιωσα, πρεπει να εχω το κουραγιο να ειμαι αληθινη στο ειναι μου. Δεν μου ταιριαζει το ψεμμα και η υποκρισια.

Και τωρα γεννιεται μια καινουρια εξισου δυσκολη ερωτηση. Πως το λες?  πως να φερεις την κουβεντα εκει? πως να το ομολογησεις? γιατι εδω που ξερω πως δεν το διαβαζει κανενας, νιωθω ανετα να το πω σε ολο του το μεγαλειο. Ομως ετσι θα σε τρομαξω. Ετσι θα με κοροιδεψεις. Και τι θα πεις? Θα το γυρισεις στην πλακα? θα εξαφανιστεις? Ποσο θα βασανιστω μετα?

Δεν μπορω να σε αφησω να διαλεξεις, να αφησω το παιχνιδι να εξελιχθει, γινεται πιο δυσκολο για μενα και θελω να ελπιζω αν νιωθεις κατι και για σενα. Αν δεν νιωθεις, τοτε καλυτερα να το ξερω και να σταματησω να νιωθω αυτον τον ερωτα και την προσμονη. Προτιμω να αντιμετωπιζω τους φοβους μου καταμουτρα.

Ομως τωρα που το πηρα αποφαση, δεν εισαι εδω. Μου λειπεις λεω. Σε θελω λεω.Και να δω πως θα σου το πω. Μακαρι να με ηθελες εσυ ετσι παθιασμενα,μακαρι να σκεφτοσουν και εσυ ετσι για μενα. Τοτε θα ηταν ενας ερωτας μεγαλος πραγματι. Δυστυχως μαλλον δεν ειναι ετσι τα πραγματα . Αν σου μιλησω, ελπιζω να παρω μια ολοκληρωμενη εικονα και να παψω να ζω με τις ψευδαισθησεις μου.

Συγνωμη που χαραμισα τον χρονο σου. Σε θελω. Πολυ ομως. Και μαλλον το ξερεις. Γαμωτο.

Αλλη μια μερα περναει αργα και βασανιστικα. Σου μιλησα χτες για αυτα που με συγκινουν χωρις ομως να σου δειξω οτι με συγκινουν μονο απο σενα. Νομιζω πως το καταλαβες και αν δεν το καταλαβες, ευχηθηκες να σου συμβουν και σενα καποτε, αν οχι με μενα, σιγουρα με μια που θα νιωθεις τοσο δυνατα.

Εκλεισες αποτομα. Ισως το μυαλο σου και η λογικη σου να σου υπενθυμισαν πραγματα που η φαντασια μας απεκλεισε στους πισω τοιχους του μυαλου μας. Ισως παλι και να βρηκες καποιο ενδιαφερον προγραμμα στην τηλεοραση και βαρεθηκες να μου μιλας. Κατι  μου λεει οτι θα μου το λεγες ομως. Ισως απλα νυσταξες...Κι εγω νυσταζα. Ομως ειχα αναγκη να τα πω.

Παρολο που δεν σου τα ειπα οπως ηθελα, και παρολο που βλεπω και ξερω πως μια συναντηση μας δεν θα γινει πουε, νιωθω πιο ομορφα γνωριζοντας οτι εχω μιλησει και εχω δωσει λιγο αερα σαυτο που νιωθω μεσα μου.

Ισως ειναι ολα ενα δημιουργημα της φαντασιας μου , ισως ειναι καλυτερα που παραμενει ετσι απλα μια φαντασιωση, γιατι μπορει η πραγματικοτητα να ειναι πιο λιγη, παντα η πραγματικοτητα ερχεται να γκρεμισει τα τρομερα κτιρια της φαντασιας που δεν υποκεινται στους νομους της λογικης και της αληθειας.

Ομως αυτο που ζω τουλαχιστον εγω ειναι ομορφο. Νιωθω το ειναι μου να ξυπναει απο ενα βαθυ ληθαργο , τωρα καταλαβαινω τι παει να πει το παραμυθι της χιονατης. Τωρα καταλαβαινω γιατι οι νανοι ηταν νανοι, λιγοι, μικροι, καλοι , μα λιγοι για την χιονατη. Τωρα καταλαβαινω γιατι εφαγε το μηλο, ο πειρασμος , ακομα και ενα μηλο σε μια βαρετη υπαρξη , αξιζει να δαγκωθει. Ομως οταν ο πειρασμος ειναι ψευτικο, οπως ενα μηλο, φερνει την καταθλιψη και την μιζερια...Φερνει τον θανατο της ψυχης και φτανει ενα φιλι για να σε ξυπνησει απο το γυαλινο φερετρο που ζεις.

Γυαλινο φερετρο , ποσο αληθεια ειναι αυτο...να βλεπεις , να σε βλεπουν αλλα παντα να υπαρχει κατι αναμεσα σας ωσπου ερχεται ο πριγκηπας. Η πραγματικη αποκαλυψη, το εκβαθεων συναισθημα, η λυτρωτικη βροχη που σε ξεπλενει απο την καθημερινοτητα, απο την βαρεμαρα , την ανια, την μιζερια, και σε μεταφερει στο τελος του παραμυθιου οπου ζησσαν αυτοι καλα και εμεις καλυτερα....

μονο στα παραμυθια ομως..

Αυτο που γραφω εδω ειναι για σενα. Δεν μπορω να σου το πω. Δεν θα το μαθεις ποτε. Ομως, σαν ζωντανος οργανισμος , μεσα μου , κοντευει να σκασει γιατι χρειαζεται αερα για να αναπνευσει. Εχει μερες που το σφιγγω μεσα στην καρδια μου, που γυριζει ανελεητα πισω απο τα ματια μου, μα δεν εισαι εδω για να σε κοιταξω και να βρει ευκαιρια να ξεφυγει. Εχει μερες που χτυπαει εναν εναν τους νευρωνες του μυαλου μου αλλα δεν εισαι εδω για να το καταλαβεις απο τις ανεπαισθητες κινησεις μου.

Με βασανιζει, οπως βασανιζεται κι αυτο. Το σωμα μου φτανει στο τερμα της αντοχης του, στο τελος της υπομονης του και θελει λυτρωση και ηδονη. Θελω να σε νιωσω διπλα μου, μπροστα μου, απεναντι  μου, να με κοιτας και να εξανεμιζεται καθε μοριο μου. Θελω να μου μιλησεις και να με πιασει η γλυκια ζαλη της ηδονης και της αισθησης πως δεν υπαρχει αυριο, πως δεν υπαρχει χρονος, πως δεν υπηρξε ποτε αλλη στιγμη ζωης , και ολα ηταν απλα μια προβα.

Ενα βραδυ θελω μονο, ενα βραδυ δροσερο , με λιγα φωτα , απο διπλα μας να τρεμουν και εσενα να μου πεις πως δεν ειναι ψεμμα, αυτο που νιωθω,πως δεν ειναι ψεμμα αυτο που τα ματια μου ομολογουνε αδιαντροπα, πως δεν ειναι ψεμμα πως εγω κι εσυ , εσυ κι εγω , πρεπει να τελειωσουμε αυτο που αρχισε χωρις εμας , για μας, το πεπρωμενο.

Θελω τοσο πολυ να νιωσω την αποσταση μεταξυ μας να μικραινει που να γινεται σχεδον στερεη , ενα βημα πριν ενωθουν τα χειλια μας και ζουμερα θα σταξουν τα φιλια μας απο το ενα στομα στο αλλο, δινοντας πια αποδραση και ικανοποιηση σαυτο το ατερμονο περπατημα μεσα στα φυλλοκαρδια της καρδιας μας, μεσα στα απεραντα μονοπατια της φαντασιας μας.

Θελω να γινουμε ενα.Θελω τα χειλια μας να αρχισουν τον χορο που θα συνεχισουν τα χερια μας, που θα γεννησουν την θερμοτητα αναμεσα μας και τον ηλεκτρισμο για να σε παρω. Θελω να σε κοιταω μεσα στα ματια και να σε χαιδευω στο προσωπο που θα φιλαω και θα προσπαθω να παρω μαζι μου στην μνημη μου για παντα. Θελω να σε νιωσω σε καθε πορο του σωματος μου που θα ξυπνησει απο τον ληθαργο που κοιμαται τωρα χρονια για να σε απολαυσει.

Θελω να σε νιωσω τοσο πολυ μεσα μου, παντου για να σε παρω μαζι μου για παντα. Θελω τα βαθια και ατελειωτα μονοπατια της φαντασιας μου να πατηθουν απο τις γερες στιγμες της πραγματικοτητας που θα ζησουμε μαζι, οι δυο μας, μονο οι δυο μας, σαυτο τον κοσμο που θα φτιαξουμε για μας, μονο για μας, που μονο εμεις χωραμε μαυτον τον τροπο.

Θελω να μου πεις οτι ο ποθος σου δεν τελειωνει, και οι σταγονες που θα σταζει το σωμα σου, το στομα σου, το ειναι σου να με ποτισουν για να μου δωσουν νεα ζωη. Ενα ξεραμενο δεντρο ειναι το ειναι μου και περιμενει την βροχη σου. Ενα βαθυ πηγαδι ειναι το ειναι μου και περιμενει το φεγγαρι να ανατειλλει και να βγει απο την απολυτη σκοτεινια που ζουσε ως τωρα. Ενας κοκκος αμμου ειναι το σωμα μου και εσυ εισαι ο αερας που λυσσομαναει μεσα σε ενα ξεραμενο τοπιο.

Δεν με νοιαζει για το χτες. Δεν με νοιαζει για το αυριο. Δεν με νοιαζει για κανεναν. Δεν με νοιαζει πια για μενα. Αυτο που νιωθω ειναι απο τα βαθη του ειναι μου βγαλμενο και με προσπερναει. Προσπερναει και εμπαιζει την λογικη μου, κοροιδευει ανελεητα τον εγωισμου μου, τρυπαει σαν βελονα ολα τα ευαισθητα σημεια του κορμιου μου., συνεχεια, ατελειωτα, καθε ωρα και στιγμη που εισαι μακρια και δεν μπορω να σε εχω.

Δεν με τρομαζει αυτο που νιωθω. Δεν με πειραζει που νιωθω σαν να εσκαψε καποιος μια τρυπα μεσα μου και να ακουω το κενο να κυματιζει ατελειωτα στην καρδια μου. Δεν μπορω να σου μιλησω, ξερεις, δεν γινεται, κι αυτο κανει τα παντα επανω μου να επαναστατουν.

Ξερω πως ολα αυτα που ζηταω και θελω, δεν θα γινουν. Ισως γιατι ειναι μονο μεσα στο μυαλο μου, ισως γιατι καμια τοσο δυνατη ιστορια δεν εχει δει το φως της μερας. Ισως γιατι οι συνεπειες ηταν , ειναι και θα ειναι καταστροφικες.

Μα ειναι αληθεια, πως και να καταστραφω, πια δεν με νοιαζει. Καταστραφηκε , κατακαηκε η ψυχη μου οταν ενιωσα οτι εισαι ενα ονειρο που θα μεινει ονειρο. Δεν μπορω να μιλησω. Ξερω πως θα αρνηθεις τα παντα. Ξερω πως ισως για σενα τα πραγματα ειναι πολυ πιο απλα και εγω μοιρολατρης ενος αρχαιου συναισθηματος κουτρουβαλαω μεσα στο σκοταδι, και δεν το καταλαβαινεις.

Ισως για σενα τα πραγματα να ειναι απλα, ισως να μην ειναι αμοιβαια. Αυτο παρολο που το φοβαμαι, οφειλω να το παραδεχτω, γιατι ειναι τετοιος ο φοβος που προσπαθω απο τωρα να το χωνεψω, μπας και μικρυνει μεσα μου αυτο που νιωθω.

Σιγουρα τα πραγματα δεν ειναι αμοιβαια. Και γιατι να ειναι αλλωστε? οτι μαγευει εμενα, θα πρεπει να με ικανοποιει κιολας? ποιος θεος το δηλωσε αυτο και γιατι? να που ειναι λοιπον η απελπισια! να γιατι δεν θα ανοιξω ποτε το στομα μου να πω. ελπιζω να μην σε δω ποτε , να μην προδωσουνε τα ματια μου, αυτο που νιωθω.