I am melting like a candle burning away the last threads of my sanity for you and you wont even come.You dont even care. I have exhausted myself on trying to get over you, trying to do it the right way, endlessly praying for your happiness, trying to think the bigger picture, to understand hidden motives, to hold you up while you were throwing yourself below, low and below.

I am starting to see you as the real player you are. You look like you are so insignificant , yet you have a strange force over me. I look at you and I feel my inner being just mute, screaming from pain in an endless agony , an endless despair that keeps getting bigger and bigger everyday.

Every single day I wake up in the morning and I look at my phone, maybe you texted me...but no. There is nothing there, no texts, no mentions, nothing to even suggest that I am somebody that you know, let alone care, let alone want , let alone love....

Every single day ,another me dies, another me goes to sleep and another me picks up the pieces in the morning.

I believed you, I believed in you, You said you were going to take care of me, you told me I was past the point that you would sober up, you told me I was the only one ever to make you feel this way, you told me if I only knew how much you loved me You told me LIES. And i believed them. all of them , they were my breaths that i was taking, they were the foundations underneath my feet, they were my dreams at night, my lullabies when i put my head on the pillow.

these lies nested in my eyes, and everything i saw there was you, these lies nested in my heart and i was willing to do everything for you.

But you went away, with no explanation really. you just saw that it wouldnt work out, that you kinda felt that the feeling just slipped away.

i was pushy, i talked too much, but no, yesterday you said, no you didnt do anything wrong.

well i did, i believed you, i loved you , i loved you too much for my own sake.

i dont know what to feel. I feel unreal. I feel abandoned, i feel betrayed, i feel played, i feel sad, i feel lust, i feel sorry, i feel strong and then i plunge into despair.

I am alone, I am alone . and you are gone. and you are gone. one day i will believe this too....

Θα σου τα πω απο δω , γιατι να στα πω σταληθεια , δεν προκειται. Οχι, ουτε μηνυμα, ουτε καν στατους δεν θα χαραμισω. Δεν θελω να γινει διαλογος, δεν θελω να σου δωσω το δικαιωμα να μου απαντησεις, δεν με νοιαζει τι θα πεις. Θελω απλα να τα βγαλω απο μεσα μου, να μην τα σκεφτομαι, να τα πω και να ηρεμησω καπως.

Ηρθες σαν σωτηρας στην αδεια συναισθηματικη ζωη μου, σιφουνας, εταζες τα παντα. εγω μαγκωμενη, εσυ εταζες ζωες μαζι, συναισθημα , ερωτες, λουλουδια , φαγητα, ποτα! Ολα ηταν τελεια.

Ειχες πει ο ερωτας μου για σενα ειναι πολυ ωριμος, Και το μυαλο μου και η καρδια μου και το σωμα μου ειναι εδω! ΧΑ. τωρα που το σκεφτομαι δεν εχω ξανακουσει στην ζωη μου μεγαλυτερο ψεμμα!

εγω σιγα σιγα αφεθηκα, αλλα το παραμυθι που υφαινες συνεχιζε. Μεχρι που αποφασισες να δεις ποσο καλα το ειχες παιξει το παιχνιδι και αρχισες τα τεστακια και τους υπουλους εκβιασμους και τις κρυμμενες προσβολες.

Μια ειχα παραπανω κιλα αλλα μαγαπουσες ετσι οπως ημουν , την αλλη ημουν περασμενα τα τριαντα αλλα ευτυχως δεν μου φαινοταν και στην τελικη η γυναικα πρεπει να διατηρειται. Την αλλη παλι μιλουσα πολυ , βεβαια οταν τραβουσες τα ζορια σου και σε στηριζα, δεν σε πειραζε που μιλουσα.

τοτε ηταν καλα. Οταν δεν ειχες αυτοκινητο και γυρνουσαμε με το δικο μου, τοτε ελεγες που θα παει θα ερθει οκαιρος που θα σου το ξεπληρωσω .... και μου το ξεπληρωσες καλα.

σιγα σιγα σε ενοχλουσαν ολα. εγω ομως σε ειχα αγαπησει.γιατι ρωτουσες, ουτε εσυ ο ιδιος το πιστευες, ειχε λιγη αυτογνωσια . απο την εμπειρια και μονο ηξερες πως σου πεφτα πολυ. σταματησες να το θεωρεις πλεονεκτημα οταν το πολυ το δικο μου ζητησε λιγο και απο σενα.

Σε επνιγα. Γιατι αραγε? Ποτε δεν σου ειπα τι να κανεις,τι να μην κανεις, απλα εβλεπες στα ματια μου την σιωπηλη αποδοχη της βλακειας σου και αυτο σε εκνευριζε ακομα παραπανω. Ηθελες να γινει καυγας για να εξιλεωθεις, ηθελες χαζους εγωισμους και τρομερες συγκινησεις για να γεμισεις το κενο σου.

Καποια στιγμη εφτασαν τα πραγματικα δυσκολα. Ημουν εκει. Ησουν ενα γατακι μεσα στα χερια μου και σε προσεξα σαν τα ματια μου. Που να ξερα οτι θα γινοσουν φιδι κολοβο μολις εβγαινες στην επιφανια απο το βαθος της κρισης που περασαμε.


Απομακρος, αδιαφορος, νευρικος, αγενης. Εδειξες ολο το μεγαλειο της ψυχης σου, ολες τις πτυχες της τοσο βαθιας προσωπικοτητας σου, ολο το ηθος του τοσο καλα φτιαγμενου χαρακτηρα σου...

Με εσωσες απο ενα καρκινο της στασιμοτητας. Ηρθες και αναπνευσα. Αλλα ησουν τοξικος, οπως τα φαρμακα για τον καρκινο. Ειχες πολλες παρενεργειες. Ευτυχως ο θεος μαγαπαει . ευτυχως εφυγες απο μονος σου.

Και μαντεψε συνερχομαι. και ειμαι καλυτερα απο ποτε. Σε ευχαριστω. Ησουν δηλητηριο αλλα με εκανες καλα.

κριμα μονο που εσυ εχασες το καλυτερο πραγμα που ειχες ποτε στην ζωη σου. σου ευχομαι να μην το καταλαβεις ποτε.