Αλλη μια μερα περναει αργα και βασανιστικα. Σου μιλησα χτες για αυτα που με συγκινουν χωρις ομως να σου δειξω οτι με συγκινουν μονο απο σενα. Νομιζω πως το καταλαβες και αν δεν το καταλαβες, ευχηθηκες να σου συμβουν και σενα καποτε, αν οχι με μενα, σιγουρα με μια που θα νιωθεις τοσο δυνατα.
Εκλεισες αποτομα. Ισως το μυαλο σου και η λογικη σου να σου υπενθυμισαν πραγματα που η φαντασια μας απεκλεισε στους πισω τοιχους του μυαλου μας. Ισως παλι και να βρηκες καποιο ενδιαφερον προγραμμα στην τηλεοραση και βαρεθηκες να μου μιλας. Κατι μου λεει οτι θα μου το λεγες ομως. Ισως απλα νυσταξες...Κι εγω νυσταζα. Ομως ειχα αναγκη να τα πω.
Παρολο που δεν σου τα ειπα οπως ηθελα, και παρολο που βλεπω και ξερω πως μια συναντηση μας δεν θα γινει πουε, νιωθω πιο ομορφα γνωριζοντας οτι εχω μιλησει και εχω δωσει λιγο αερα σαυτο που νιωθω μεσα μου.
Ισως ειναι ολα ενα δημιουργημα της φαντασιας μου , ισως ειναι καλυτερα που παραμενει ετσι απλα μια φαντασιωση, γιατι μπορει η πραγματικοτητα να ειναι πιο λιγη, παντα η πραγματικοτητα ερχεται να γκρεμισει τα τρομερα κτιρια της φαντασιας που δεν υποκεινται στους νομους της λογικης και της αληθειας.
Ομως αυτο που ζω τουλαχιστον εγω ειναι ομορφο. Νιωθω το ειναι μου να ξυπναει απο ενα βαθυ ληθαργο , τωρα καταλαβαινω τι παει να πει το παραμυθι της χιονατης. Τωρα καταλαβαινω γιατι οι νανοι ηταν νανοι, λιγοι, μικροι, καλοι , μα λιγοι για την χιονατη. Τωρα καταλαβαινω γιατι εφαγε το μηλο, ο πειρασμος , ακομα και ενα μηλο σε μια βαρετη υπαρξη , αξιζει να δαγκωθει. Ομως οταν ο πειρασμος ειναι ψευτικο, οπως ενα μηλο, φερνει την καταθλιψη και την μιζερια...Φερνει τον θανατο της ψυχης και φτανει ενα φιλι για να σε ξυπνησει απο το γυαλινο φερετρο που ζεις.
Γυαλινο φερετρο , ποσο αληθεια ειναι αυτο...να βλεπεις , να σε βλεπουν αλλα παντα να υπαρχει κατι αναμεσα σας ωσπου ερχεται ο πριγκηπας. Η πραγματικη αποκαλυψη, το εκβαθεων συναισθημα, η λυτρωτικη βροχη που σε ξεπλενει απο την καθημερινοτητα, απο την βαρεμαρα , την ανια, την μιζερια, και σε μεταφερει στο τελος του παραμυθιου οπου ζησσαν αυτοι καλα και εμεις καλυτερα....
μονο στα παραμυθια ομως..
Εκλεισες αποτομα. Ισως το μυαλο σου και η λογικη σου να σου υπενθυμισαν πραγματα που η φαντασια μας απεκλεισε στους πισω τοιχους του μυαλου μας. Ισως παλι και να βρηκες καποιο ενδιαφερον προγραμμα στην τηλεοραση και βαρεθηκες να μου μιλας. Κατι μου λεει οτι θα μου το λεγες ομως. Ισως απλα νυσταξες...Κι εγω νυσταζα. Ομως ειχα αναγκη να τα πω.
Παρολο που δεν σου τα ειπα οπως ηθελα, και παρολο που βλεπω και ξερω πως μια συναντηση μας δεν θα γινει πουε, νιωθω πιο ομορφα γνωριζοντας οτι εχω μιλησει και εχω δωσει λιγο αερα σαυτο που νιωθω μεσα μου.
Ισως ειναι ολα ενα δημιουργημα της φαντασιας μου , ισως ειναι καλυτερα που παραμενει ετσι απλα μια φαντασιωση, γιατι μπορει η πραγματικοτητα να ειναι πιο λιγη, παντα η πραγματικοτητα ερχεται να γκρεμισει τα τρομερα κτιρια της φαντασιας που δεν υποκεινται στους νομους της λογικης και της αληθειας.
Ομως αυτο που ζω τουλαχιστον εγω ειναι ομορφο. Νιωθω το ειναι μου να ξυπναει απο ενα βαθυ ληθαργο , τωρα καταλαβαινω τι παει να πει το παραμυθι της χιονατης. Τωρα καταλαβαινω γιατι οι νανοι ηταν νανοι, λιγοι, μικροι, καλοι , μα λιγοι για την χιονατη. Τωρα καταλαβαινω γιατι εφαγε το μηλο, ο πειρασμος , ακομα και ενα μηλο σε μια βαρετη υπαρξη , αξιζει να δαγκωθει. Ομως οταν ο πειρασμος ειναι ψευτικο, οπως ενα μηλο, φερνει την καταθλιψη και την μιζερια...Φερνει τον θανατο της ψυχης και φτανει ενα φιλι για να σε ξυπνησει απο το γυαλινο φερετρο που ζεις.
Γυαλινο φερετρο , ποσο αληθεια ειναι αυτο...να βλεπεις , να σε βλεπουν αλλα παντα να υπαρχει κατι αναμεσα σας ωσπου ερχεται ο πριγκηπας. Η πραγματικη αποκαλυψη, το εκβαθεων συναισθημα, η λυτρωτικη βροχη που σε ξεπλενει απο την καθημερινοτητα, απο την βαρεμαρα , την ανια, την μιζερια, και σε μεταφερει στο τελος του παραμυθιου οπου ζησσαν αυτοι καλα και εμεις καλυτερα....
μονο στα παραμυθια ομως..
Post a Comment