Εδω και ενα μηνα βασανιζομαι ισως απο την χειροτερη καταθλιψη που ειχα ποτε. Χωρις να καταλαβω το γιατι και το πως, νιωθω ξαφνικα τον εαυτο μου να ξεκολλαει απο τον βουρκο που ημουν χωμενη και να βλεπει τα πραγματα ισως λιγο διαφορετικα, ισως ομως και παρα πολυ διαφορετικα.

Αντιμετωπιζω τον εαυτο μου διαφορετικα, με βλεπω ως οντοτητα, σαν να μπορω να με δω απο εξω, σαν ενα τριτο, χωρις να με κρινω οπως συνηθως εκρινα τον εαυτο μου.Βλεπω οτι οι αποψεις των τριτων για το ατομο μου δεν με αγγιζουν και αποφασιζω τι θελω να κανω και τι δεν θελω, σκεφτομαι τις συνεπειες και πραττω αναλογα χωρις να με ακουμπανε ανωφελα συναισθηματα οπως στο παρελθον.

Θεωρω πως και μονη μου μπορω να τα καταφερω αρκει να κοιταξω να ικανοποιω πρωτα τον εαυτο μου και μετα τους αλλους, οτι ειναι δικη τους δουλεια να ικανοποιησουν τον εαυτο τους, χωρις αυτο να σημαινει οτι μπαινω σε διαδικασιες ανηθικες η εκμεταλλευσης.

Και πανω απο ολα εχω αρχισει να αναθεωρω τι θελω, με την απλη εννοια, τι με κανει να νιωθω καλα και τι δεν θελω με την εννοια τι με κανει να νιωθω αβολα. Παλαιοτερα ειχα μια συγκεκριμενη αποψη για το τι ηθελα που δεν ηταν παντα και αυτο που πραγματικα με εκανε να νιωθω καλα, ειχα ψυχαναγκασμους δηλαδη που ουσιαστικα αυτο επιβεβαιωναν το εγω μου που δεν το ενιωθα αρκετα σταθερο μεσα μου.

Ενω τωρα , μετα απο τοσες ωρες μοναξιας και περισυλλογης, επαφης με το υποσυνειδητο μου και αποδοχης αυτου που τελικα ειμαι οσο και αν θεωρειται οτι αυτο που ειμαι ειναι κατι το μη αποδεκτο απο την κοινωνια στην οποια ζω, αποφασιζω εν τελει να μην αλλαξω αυτο που ειμαι και αν χρειαστει να αλλαξω την κοινωνια και οτι αυτο συνεπαγεται που ζω για να μπορεσω να ικανοποιησω το εγω μου.

ακουγεται τοσο απλο αλλα για μενα αυτο το πραγμα αποτελει την προκληση μιας ολοκληρης ζωης